Koen's Art

De cover van de glossy was het eerste klaar.

Vorig jaar stelde ik een glossy samen voor Koen’s 30ste verjaardag. Nu een jaar later blader ik met veel plezier weer door het blad en door zijn leven. Koen vertelde als kind vaak dat hij ‘in de put’ was geboren. Dat klinkt natuurlijk veel leuker dan ‘in Putten’. 

In een glossy kun je foto's prachtig uitvergroot over twee pagina's plaatsen.

Hij was nog geen jaar toen wij naar Ghana verhuisden en brabbelde daar al snel in drie talen: Nederlands, Engels en Twi. Maar in Nederland bleek dat spraak en taal een aandachtspunt was, waarvoor hij logopedie, buisjes in de oren en remedial teaching kreeg. 

Een mooie 'spread'

In groep 6 werd duidelijk dat hij ook dyslectisch was. Een jaar lang ging ik met hem naar Pijnacker waar hij aan klankherkenning werkte door de letters in een boek te kleuren. Het was een keerpunt.

Dyslexie-ondersteuning van Stichting Taalhulp.
Driehoekjes voor dubbele medeklinkers en rondjes  voor enkele medeklinkers.

Taal is ingewikkeld als het niet automatisch ingeprent wordt. De 'e' heeft bijvoorbeeld drie verschillende klanken. In 'wereld' heb je al twee 'e' klanken; in 'insekt' nog een derde. En dan moet je soms ook nog twee keer een ‘e’ achter elkaar schrijven. Maar door de letters een kleur te geven, geef je kinderen een visueel handvat. Ik vind het nog steeds een mooi systeem waar veel meer kinderen baat bij zouden hebben. 

 

Koen schreef eens op een kladje waar hij goed in is. Ik denk dat hij nog geen 10 jaar was. Als eerste: ‘ik ben lollig thuis’. Dat was zeker zo en niet alleen thuis. De tweede eigenschap is moed en doorzettingsvermogen. In elk schoolrapport werd zijn doorzettingsvermogen geroemd. Als 15-jarige deed hij mee aan een 100 km schoolwandeltocht. Er waren veel uitvallers, maar niet Koen. Na bijna 24 uur lopen, werden hij en de andere volhouders feestelijk onthaald op het Antonius College. 

Hij schreef ook dat hij goed is om mensen te helpen. Als leraar heeft hij er zijn beroep van gemaakt. In het voorwoord van de glossy schreef ik dat we zijn eigenschappen niet beter hadden kunnen omschrijven, maar er wel een vijfde aan konden toevoegen, namelijk dat hij goede zelfkennis heeft.

Zelfportret (linoleum)

In een werkstuk over dyslexie schreef Koen dat "veel dyslectici eigenschappen bezitten waardoor ze toch in de wereld heel ver kunnen komen. Maar je moet ze wel ontdekken." Op de middelbare school ontdekte hij tijdens het vak Culturele en Kunstzinninge Vorming (CKV) zijn creatieve talenten. De tekeningen uit die tijd gaven de glossy glans.

De ingelijste tekeningen hebben nu een plaatsje in zijn/hun huis gevonden.

Als ik op feestjes van Koen kom, dan wordt steevast gevraagd: “U bent zeker de vader van Koen?”. En als ze Florence zien, dan is helemaal duidelijk waar Koen zijn krullen vandaan heeft: 'krullen in het kwadraat'. 

De achterkant van de glossy.

Het kan en mag weer (2)

Het Goudse suffertje berichtte dat het Goudse Geluk Foodfestival dit weekend plaats vond. Normaal ga ik weinig naar festivals, maar nu we (ook) in de binnenstad wonen, is het aantrekkelijk om er lopend op uit te gaan. En ik had wel zin een feestje, na maanden thuiswerken en reisbeperkingen. Voor vrijdag waren er nog kaartjes, zaterdag was uitverkocht. Zondag zijn er nog kaartjes.

Een pontje bracht ons naar de overkant van de Hollandsche IJssel. Naar een terrein waar meer dan een halve eeuw asfalt werd geproduceerd voor autowegen. In 2013 stopte de asfaltcentrale de productie en lag het terrein er een paar jaar verlaten bij (https://youtu.be/M7o-XYW2QRY). In 2015 organiseerden Gouwenaren het burgerinitiatief GOUDasfalt en lobbyden succesvol bij de gemeente. Deze kocht het ‘Koudasfalt-terrein’ aan en kreeg de stichting gelegenheid om het terrein verder te ontwikkelen. Op hun website lees ik dat “de stichting de karakteristieke industriële aanblik van het terrein wil behouden en het (laten) gebruiken voor activiteiten op het gebied van sociaal ondernemerschap, culturele programmering, evenementen, toerisme, recreatie en duurzaamheid.” Ook al woon ik al 20 jaar in Gouda, dit is me allemaal ontgaan. De gemeente had overigens ook een andere reden, want op deze wijze hoefde het ernstig vervuild terrein niet afgegraven te worden. Een win-win situatie dus.

Na de controle van de QR code in de CoronaCheck-app en de e-tickets stonden we binnen op het festivalterrein. Een poppodium omgeven door een halve cirkel foodtrucks met namen zoals Hungry Jack (voor meatlovers) en Miss Nice Banana (voor Vegan food). Wij kozen voor de spicy food van Bangkok Streetfood. Voor de foodtruckers was dit het eerste festival in anderhalf jaar. Blij dat ze er weer opuit kunnen.

De muziekbands waren nog wat onwennig om weer op te treden. Een van de zangeressen vertelde dat ze weer zenuwachtig was. Hopelijk is het lange wachten definitief voorbij en kan er wel snel vlieguren worden gemaakt. Het fenomeen van de stille disco was me niet bekend: bezoekers vermaakten zich met een koptelefoon op een ander veldje. Dat ga ik volgende keer ook proberen. Nooit te oud toch?

SSST (Silent) DISCO

 

Waarom ik schrijf...

Soms word ik vroeg in de ochtend wakker, deze keer om half 5, met allerlei ideeën in mijn hoofd. Het uitgeslapen brein komt op gang en mijn partner zal er wel eens gek van worden hoe het dan al op hol is. Het gesprek van DWDD zat nog in mijn hoofd. In de studio van Matthijs van Nieuwkerk waren Neelie Kroes en Matthijs Botman. Meestal lig ik wat onderuit bij dit programma en doe ik dan een powernap. Ook deze keer zat/lag ik daar klaar voor. Ik was net terug van onze jaarlijkse 1,5-daagse bijscholing, de studiedagen van/voor/door tuberculoseartsen. De eerste keer dat ik deze bijwoonde, in 2000, voelde ik me daar gelijk thuis. Dat kwam omdat een derde van de tbc-artsen (oud-)tropenarts was. In DWDD maakte Kroes zich nu sterk voor de tropenartsen en vond het vorig jaar een verkeerde beslissing van minister Schippers om geen geld meer te geven voor de opleiding. Zij benadrukte het belang van hun kennis en expertise voor de Nederlandse gezondheidszorg. Andre van Duin als side-kick maakte een statement: “Terugdraaien!”. 
Waar heb ik het verhaal over die unieke waarde  van de tropenartsen eerder gehoord. Nou, 20 jaar geleden, tijdens het 90-jarig bestaan van de tropenvereniging. Ik had de eer om daarover samen met twee andere tropenartsen een lustrumboek ‘Partnership in International Health’ samen te stellen.

Als er deze ochtend ECG-elektrodes op mijn hoofd waren geplakt, dan hadden deze heel wat hoge actiepotentialen laten zien. Het lijkt misschien op de REM (rapid eye movement) slaap, met dit verschil dat ik behoorlijk wakker was. Vroeger ging ik dan uit bed en zette deze energie om in iets nuttigs. Ook nu nog wel eens. In mijn hoofd maakte ik een afslag naar het schrijven van deze blogs. Inmiddels meer dan 250 verhalen. Ze vertellen wie ik was en wie ik ben geworden. Geschreven tijdens belangrijke periodes van mijn leven, met verschillende redenen. In 1980 en 1981 hield ik een dagboek bij tijdens mijn ‘Afrika-reis’. Pas 25 jaar later deelde ik het voor het eerst, las het zelfs voor. Ik beleefde de verhalen weer, en vond het eigenlijk ook wel knap en grappig geschreven. Tijdens onze 6 tropenjaren stuurden we in totaal 30 rondzendbrieven naar familie en vrienden. Deze werden gebundeld in boekjes, met van de Zambia-periode een oplage van drie en van Ghana ook een behoorlijk exclusieve oplage. De jaren daarna stuurde ik verhalen via de mail: apenstaartjes uit Londen (tijdens mijn studie daar), indrukken van de ‘Camino’, vakantieverhalen, beschrijvingen van buitenlandse bezoeken. Sinds 2011 als blogs en soms ook gewoon een verhaal. Ik had lol in het schrijven, maar vond het ook waardevol om mijn indrukken en gedachten vast te leggen. Voor mezelf, zoals ik ooit met het reisdagboek begon, maar ook voor anderen die het leuk vinden dit te lezen. En voor later zijn ze vast nog een mooie bron voor mijn kinderen en wie weet voor klein-, achterkleinkinderen en anderen. Die gedachte wordt nu nog eens versterkt door mijn zoektocht naar een aantal verwanten uit de negentiende eeuw.

Ook voor mij is het waar wat men gisteren in DWDD zei: de tropencarrière heeft me gevormd en daarmee heb ik ook mijn steentje bij kunnen dragen aan de gezondheidszorg in Nederland en elders in de wereld. Ik was trouwens ooit bij Matthijs van Nieuwkerk... Virtueel, tijdens een mediatraining. Ik vond het verschrikkelijk om zo door hem weggezet te worden en heb de test zelfs afgebroken omdat ik me niet kon voorstellen dat de werkelijke Matthijs zou onder de gordel zou zijn. En dat was vrijdagavond ook niet het geval (https://dewerelddraaitdoor.bnnvara.nl/media/381041).

De reünie

Beelden voor de school. Overigens deze gebouwen zijn later gebouwd. In mijn tijd waren het alleen maar prefab 'barakken'.

De gezichten ronder, de lichamen wat uitgezakter. Ik zou geen van mijn oud-klasgenoten op straat hebben herkend. Maar na 10 seconden kijken zag ik de gezichten van vroeger weer terug. Het was mijn tweede reünie in 40 jaar. In 1977 verliet ik, en met mij m’n klas, het Christelijk College Groevenbeek. In 1996/7 was ik ook al eens bij een reünie van de school en klas. Onverwacht werd ik geconfronteerd met een moeilijke periode van jeugdpuistjes, pubergedrag en (toen) nog niet verwerkt verdriet over mijn overleden vader. Dat maakte een diepe indruk op me. Nu was dat anders. Het clubje klasgenoten was klein. Allemaal maatschappelijk goed terecht gekomen: een jurist, een dierenarts, een psychotherapeut, een leraar Nederlands. De ene was z’n vierde boek aan het schrijven, de ander werkte nog steeds bij de Rabobank of bij dezelfde school. Even werd de vraag gesteld: wie is er niet meer? Maar behalve de klasgenote die twintig jaar geleden al aan borstkanker overleed, kenden we niemand. Maar dat zegt niks, want veel klasgenoten zijn buiten beeld. Ik heb ook met niemand meer contact. De klasgenoot die vorige keer een hondenschool had in Oost-Groningen, verzorgt nu uitvaarten. Op de website zie ik dat z’n lange haren verdwenen zijn. Zo vindt iedereen z’n weg in het leven.

De leraren zijn uiteraard allemaal met pensioen. Je kon nog een lesje volgen. Bij de bespreking van de wet van Ohm haakte ik af. Natuurkunde is nooit mijn vak geweest en deze leraar ook niet mijn favoriete docent. De wiskundeleraar die me 6 jaar les gaf, de laatste schooljaren zelfs 8 uur per week, zei “Gerard de Vries, die ken ik niet” en liep weer weg. Volgens mij is hij de weg al kwijt. De scheikundedocent wist direct de straat te noemen waar ik in Ermelo woonde. Maar het nummer niet. Dat dan weer niet. Mooi hoe hij vertelde over zijn dyslexie en hoe hij daarmee om ging: Altijd snel het bord schoonvegen, zodat de tekst niet bleef staan. Uiteraard vertelde ik dat mijn zoon nu scheikundeleraar is. Zijn zoon is arts/oncoloog geworden. 
En dan de Engelse lerares. Ze was op haar 25e op deze school komen werken, maar na ons eindexamenjaar vertrokken omdat ze niet deeltijd mocht werken. De herinnering kwam weer terug aan die ene keer dat de klas in Utrecht naar een toneelstuk van Shakespeare ging. Hamlet of Macbeth. Omdat het laat werd, mochten we bij haar logeren. Met 20-25 scholieren. Bijzonder natuurlijk. Het was ook nooit maar gebeurd. Aandoenlijk dat ze nog een agenda uit 1974 mee had genomen, met de klassen en namen van haar leerlingen. En de repetitiecijfers. In blauw de voldoendes, in rood de onvoldoendes.

De klassefoto van de reunisten en de Engelse lerares